دهاتي: واقعاً كه ايراني ها نه تنها در مهمانداري حرف اول را مي زنند، بلكه در مهماني رفتن هم دست همه را از پشت بسته اند. جارچي: چيه دهاتي جان، مثل اينكه باز هم سوژه اي پيدا كردي؟! دهاتي: سوژه كه چه عرض كنم جارچي عزيز، راستش داشتم روزنامه ها را ورق مي زدم كه يك دفعه ديدم يك جايي نوشته اند "هزينه ي600 ميليوني سفر تشريفاتي آقاي معاون"، آن وقت چنان دود از كله ام بلند شد كه نزديك بود والده ام با آتش نشاني تماس بگيرد، ولي خدا را شكر به همان يك سطل آبي كه روي سرمان ريخت، بسنده كرد. جارچي: خوب چه عجب، حالا اين آقاي معاون مگر مي خواهند در اين سفر چه كاري بكنند و يا چند نفر را با خودشان ببرند كه اين همه هزينه مي كنند؟! دهاتي: فكر كنم با اين هزينه اي كه ايشان خواهند كرد، تمام جد و آبادشان را مي برند، ولي تا آنجايي كه خبرهايش نشت كرده، حدوداً 40 نفري مي شوند، البته من شنيده ام فقط پنج نفرشان از سوي كشور ميزبان دعوت شده اند و با اين اوصاف آن 35 نفر باقيمانده مهمان ناخوانده هستند، خوب مهمان حبيب خداست چه خوانده باشد چه ناخوانده، در ضمن هواپيمايي هم كه اجاره كرده اند ظرفيت چهارصد نفر را دارد، در اين صورت اگر هر نفر بخواهد حداقلش 3 تا صندلي را هم اشغال كند و يا چند تن از اقوام ودوستان دور و نزديك خود را براي هواخوري و تعويض حال و هوا و يا گردش ببرد، جاي نگراني نيست و باز هم صندلي خالي زيادي مي ماند و حتماً مسئولين محترم به دليل اينكه در زيادي صندلي خالي اسراف نشود، خواستند افراد بيشتري با خود ببرند (البته با هزينه دولت، تا به كشور ميزبان خداي ناكرده فشاري وارد نشود وگرنه مسئولين ما و رابطه بازي ... استغفرالله...) جارچي: خوب، چرا يك هواپيماي كوچكتر اجاره نكردند تا اين قدر هزينه بر دست دولت نماند. دهاتي: نه جارچي جان اين حرف را نزن. مگر مي شود ايراني ها با اين همه سال تمدن كهن، سوار يك هواپيماي كوچك شوند، زبانت را گاز بگير، حيف كه فعلاً هواپيماهاي بزرگتري نداريم وگرنه بايد هواپيماهاي بزرگتري كرايه مي كرديم. جارچي: خوب دهاتي جان، اينها را كه گفتي همه اش قبول، حالا نگفتي چرا دود از كله ات بلند شد، مگر چيز ديگري هم بود. دهاتي: هان، رسيديم به اصل مطلب والله... من با خودم حساب كردم كه وقتي براي يك سفر تشريفاتي ورفتن به يك جشن بزرگداشت، آقاي معاوني مي آيد و اين همه ناقابل هزينه مي كند، آن وقت براي يك سفر رسمي و رفتن به يك جلسه مهم بين المللي كه تا دلت بخواهد معاون و رئيس وفلان و بهمان به آن تشريف مي برند، چقدر هزينه مي شود، خدا رحم كند.